27 November: de top van de Rinjani en door naar slaapplek 2

Deze dag werd zwaar. Simpelweg zwaar. We stonden om 2 uur op en begonnen vol moed aan de klim naar de top. We zaten al op 2600 meter en moesten naar de 3700. Al snel merkte ik dat ik kortademig werd en de gedachte om terug te lopen was heel verleidelijk.
Toch gingen ik en de anderen door. Helemaal naar de top. En elke stap voelde als een uitdaging. Op een gegeven moment begon ik mijn stappen te tellen. Elke keer twintig, dan pauze. Maar soms lukte zelfs dat niet, dan probeerde ik mijn gedachten uit te zetten. Stap voor stap. En na vele uren strijden, hijgen en puffen kwamen we dan aan!

Trots de top te hebben gehaald!
Allemaal op de top!
Gunung Baru Jani: de baby Rinjani

Daarna volgde de weg naar beneden. Daar raakte ik bevriend met Pendy, de jonge porter. Als een veertje sprong hij over de stenen en dalen. Hij liet het er heel makkelijk uit zien. Ik probeerde hem, een soort van skiiend door de lavastenen, te volgen. Daaruit bleek dat dalen mijn voorkeur had. Waar ik met stijgen achterop raakte, begon ik goed te worden in het dalen.

Pendy en ik op de afdaling vanaf de top

Eenmaal afgedaald, kregen we een ontbijtje, wat een bananenpannenkoekje en een broodje met zoetigheid erop was. Hier kreeg ik ook wat les in Bahasa Indonesia van mijn Indonesische vrienden. Daarna werd ons verteld dat we nog 6 uur te gaan hadden, wat betekende dat we 12 uur die dag gingen hiken. Dat deed ons wel schrikken. Maar we zaten al daar op de kraterrand, iets anders kon niet.

Bij het dalen kon ik weer in Pendy’s voetstappen lopen, en ik leerde door hem na te doen. Ik begreep waar hij (met zijn slippers) grip had op de stenen en dat hij door snelheid minder snel uitgleed. Dus ik volgde hem en kwam als een van de eersten aan bij de Pos aan het kratermeer. Daar konden we, na nog een stukje lopen, zwemmen in een hotspring! Heerlijk was dat!

Heerlijk in de hotspring

Maar wat er daarna aan klim volgde… dat was te veel met onze korte slaap. Daarnaast had ik het idee dat mijn buik niet beter geworden was en deze dag zelfs onrustiger was geworden, en alle energie van me vrat. Tijdens de weg heb ik Yani (de gids) verteld dat ik me niet goed (ziek) voelde en hij was zo een schat me te helpen met water en het dragen van mijn camera. Het begin was het moeilijkst, maar later kwamen al de laatkomers in een soort continue flow om door te blijven klimmen. Gelukkig, want net zoals in de ochtend, kwamen we ook nu beetje bij beetje bij ons doel. Eenmaal daar ging ik gelijk de tent in en hoefde ik niet te eten.

Op naar beter worden voor de laatste dag!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s