29 November: Kuta Lombok

Oke, ik heb een beetje last van een dipje. Ik heb zo veel leuke mensen ontmoet afgelopen twee weken, dat ik ze nu allemaal mis en ik heb deze dag niet veel zin andere toeristen te ontmoeten. In Kuta lopen veel met surfplank rond. En ik denk niet dat ik aansluit bij surfmensen.

Daarbij kan ik nauwelijks meer lopen van de spierpijn, wat ook een aantal activiteiten tegenhoudt. Dus ik besloot te kijken waar ik morgen heen kan. Een andere plek in Lombok, of terug naar Bali?

Eigenlijk is er zo veel vanzelf gegaan vanaf de eerste dag in Ubud, dat ik nu verward ben door het feit dat ik helemaal alleen kan kiezen waar ik heen ga nu. Wat te doen? 

Ik ben ‘s middags gaan wandelen door Kuta, waar het bizar rustig was. Ik werd veel nagekeken door de mensen die hier wonen en werken, dus ik begroette hen dan vriendelijk. Toen ik, na een tijdje op het strand te hebben gezeten, ook op mijn terugweg jongens begroette, werd ik door hen uitgenodigd koffie te komen drinken, gratis! Wat leuk!

Het rustige strand van Kuta Lombok

Even later kwam er een groep van zes toeristen bij dat restaurant aan om te gaan lunchen, ik had al gauw door dat ze Nederlands waren. Een van hen zat lichtjes te staren en vroeg me of ik alleen was. ‘They just invited me to drink coffee’ antwoordde ik. Hij had duidelijk nog niet door dat ik ook Nederlands was, en ik draaide me weer om. Ondertussen bleef ik luisteren naar de gesprekken die ze hadden. Ze hadden het over het Engels op de borden, dat niet altijd klopte, en lachten erom. Zelf vond ik dat ze een beetje disrespectvol waren naar de cultuur hier. Ik schatte hen in als feestgangers en surfers, die Europese standaarden voor een prikje verwachtten.

Even later zei de starende jongen iets over me wat ik niet verstond en hij vroeg me direct daarna waar ik vandaan kwam. Toen ik zei dat ik ook Nederlands was schrok hij een beetje en vroeg of ik had gehoord wat hij zei. Nee. Hij nodigde me uit bij hen aan tafel te komen zitten en dat deed ik maar. De jongens van het restaurant zelf waren nu druk in de weer. 

Ik stelde me voor met naam en leeftijd en het feit dat ik alleen reisde. Ik wist dat deze mensen gemakkelijk 5 jaar ouder waren dan ik en vond dat wel prettig. Dat creëert wat afstand. Nadat mijn koffie op was zei ik hen gedag en ging weer terug naar het hotel, met tussenstop bij de supermarkt. 

Eenmaal thuis heb ik weer op bed rustig aan gedaan. Ik heb in mijn journal geschreven en na veel twijfel een hostel in Senggigi geboekt. Misschien kan ik vanuit daar gemakkelijk terug naar Bali.

Deze dag ben ik eigenlijk moe en mis ik al mijn nieuwe vrienden. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s