30 November: van Kuta naar Senggigi

Ik denk dat het heel erg belangrijk is je open te stellen voor de mensen en de cultuur van het land waar je bent. Dat kan je reis zo veel leuker en leerzamer maken. Daarbij is een geïnteresseerde toerist waarschijnlijk ook veel prettiger voor de mensen van het land zelf. 

Als je alleen reist, is het makkelijker je open te stellen. Je raakt heel gemakkelijk aan de praat met bijna iedereen die je pad kruist. Natuurlijk is er een groot deel dat jou iets wil verkopen, maar dat is ook prima. 

Ik merk de cultuurverschillen tussen Lombok en Bali best erg. Hier zijn de mensen ten eerste grotendeels moslim, er staan dan ook veel moskeeën over het eiland. Daarbij is er hier minder een toeristencultuur aanwezig. Toch is dat wel in Kuta zo, want er staan allemaal westerse eettentjes met pizza, hamburgers (hehe) en dergelijk. Ook wordt op dit moment de boulevard omgebouwd tot een weg die je gemakkelijk in Europa kan tegenkomen aan een populaire boulevard. 

Anyways, vandaag verlaat ik dit plaatsje, ik ben er achter gekomen dat, ondanks de vriendelijke mensen, dit geen plaats voor mij is. Vandaag vertrek ik, na alle getwijfel van gisteren, naar Senggigi en dan hoop ik na een kort verblijf daar weer terug te kunnen naar Bali. Vanuit Bali kan ik dan eindelijk gaan regelen dat ik mijn familie kan ontmoeten! 

De tas aan het inpakken

Ik heb ‘s ochtends weer scrambled eggs gegeten en heb daarna mijn was opgehaald, het was hier veel goedkoper dan op gili Air! (Rp 24.000, iets meer dan een euro)

Na het ontbijtje ben ik bezig gegaan met mijn zelfstudie bahasa Indonesia, op het trapje voor mijn deur.

Lekker bezig

De taxi was een avontuurtje. Er kwamen 4 extra mensen bij uit andere hostels en ik zat gelukkig voorin in de warme auto. Twee jongens uit Engeland waren erg chaotisch een was zelfs nog scooters terug brengen tijdens de pickup tijd. Na een tijdje rijden kwam hij er achter dat zijn backpack niet in de auto zat. Dus de cahuffeur belde zijn hostel en we reden terug.

Goed, dat werd geregeld en met een omweg werden we dus naar Senggigi gereden. Ik merkte dat de chauffeur een ietwat aggressieve rijder was, die niet schroomde een andere bestuurder uit te joelen. Ik had ook door mijn vorige chauffeur en het gevoel in het verkeer het idee dat het op Lombok allemaal wat minder ‘lief’ was op de wegen. Maar ik besloot me tijdens deze rit toch bezig te houden met mijn tentenzoektocht.

Na een tijd rijden kwamen we aan in een plaatsje met veel uithangborden en ik moest gelijk denken aan Europa. ‘Ojee, waar ben ik nu weer heen gegaan.’ Dacht ik. Ik had eigenlijk weinig research gedaan over Lombok, omdat vooraf mijn enige doel de Rinjani was. Maar goed, laten we eens kijken. 

Ik verbleef in Salasar Hostel, was een rustige en een beetje verlegen man mij incheckte. Ik kreeg een beetje moeilijk hoogte van de mensen die in dit hostel werkten, maar ze leken me vriendelijk. Toen ik in mijn kamer gelaten werd, kwam de enige andere reiziger die er verbleef naar me toe gelopen. Caro was er ook die dag aangekomen en wachtte op iemand anders om wat mee te doen. 

Samen maakten we plannen een tour te gaan doen, want zij had een goede driver gehad op Lombok. Daarna besloten we te eten, want we hadden allebei geen lunch op. Opzich vind ik Senggigi oke, al is het vreselijk Europees. We aten bij een tentje waar ze naast Mexicaans ook Indonesisch eten hadden. We planden eerst een toetje erbij, maar besloten dat ergens anders te gaan zoeken. 

Onderweg naar het toetje passeerden we een massagesalon en we besloten het te gaan proberen. De prijs was maar Rp 70.000, terwijl het op Bali minstens twee keer zo veel was. En wat was de massage heerlijk! Toen we naar buiten liepen voelde ik me echt even dromerig. We besloten aan de overkant, bij een luxe tent ons toetje te gaan eten. 

Een donkere foto van mijn Lemontart met palmsuiker

Na het toetje liepen we weer richting hostel waar we uitstippelden wat we morgen met de tour zouden willen doen. Tegelijk kwam er nog een Duitse jongen aan bij het hostel. 

De rest van de avond, die niet erg lang meer was, hebben we aan de bar gechillt tot we ons bed in doken. 

Daar kreeg ik via facebook contact met een local die ik eerder ook al gesproken had. Hij wilde me erg graag ontmoeten en wat van Lombok laten zien. Omdat ik dit soort dingen totaal niet gewend ben, hield ik de boot een beetje af. Maar uiteindelijk heb ik besloten toch een poging te wagen, want ik wil mijn grenzen verbreden en hoop deze vreemdeling te kunnen vertrouwen. Ook omdat het onder backpackers heel normaal is om plannen te maken met vreemden én omdat de jongen het erover had een goed karma te willen hebben voor zijn eigen reizen, heb ik besloten hem te gaan ontmoeten. 

(Leuk weetje: waar het in Europa wel eens over karma gaat als er iets mis gaat en dergelijk, geloven veel mensen hier echt in karma. Met Steff heb ik het er ook over gehad en ik vertelde haar de woorden ‘wie goed doet, wie goed ontmoet’. Tijdens mijn reis ben ik daar des te meer in gaan geloven. Enkel door vriendelijk te zijn tegen de mensen, krijg je al zo veel positieve energie terug!)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s