2 December: nog in Senggigi

Deze dag was ik bijna in een ‘trap’ gestonken. Er was een jongen van Lombok die me het eiland wilde laten zien en me wilde ontmoeten in Bangsal. Ergens zeiden mijn gut feelings dat ik wat langer moest nadenken of ik dit wel zou doen, dus ik had het gisteren al aan de barman bij mijn hostel gevraagd. Hij zei dat het normaal was en dat ik gewoon kon gaan. 

Maar toen ik deze morgen de andere man vroeg hier, vertelde hij me dat er veel ‘Bandidos’ op Gili T zijn, die er op uit zijn meisjes dingen te geven in ruil voor ‘iets’ achteraf. Dus deze man raadde me aan de plannen te cancellen en nog een nachtje hier te blijven. En NIET naar gili T te gaan.

Dus dat deed ik en ik raakte tegelijk bevriend met deze man. Hij leerde mij nieuwe woordjes Bahasa Indonesia en ik hem wat Nederlands en Duits. Na uren chillen aan de bar reed hij me naar twee view spots (ohjee, ik ben het woord voor uitzicht alweer vergeten..). En achteraf gingen we samen eten bij een local food plaats, een andere dan gisteren. Ik besloot hem te trakteren omdat hij zo aardig voor me was geweest en hij werd helemaal emotioneel daarvan! 

– Terug komend op gisteren trouwens, na een nachtje slapen denk ik dat de sadness wel mee viel van Pendy, ik denk dat we gewoon vrienden kunnen zijn –

‘S middags had ik even rust nodig en ik lag op bed tot ongeveer 5. Toen ging ik weer bij de bar zitten en heb ik gechilld met de mensen die hier werken. Toen ik michael werd genoemd door Ibu, een van de werknemers, ging ik daarin mee. Samen met een andere werknemer maakten we er een grapje van en voor hem heet ik nu Michael en hij is voor mij Lyza. Ik weet zijn echte naam niet eens. 

Even later gingen de man en ik over het strand lopen, hij liet me de Senggigi haven zien en een soort mini-pier. Daarbij zagen we in de verte de lucht roze-oranje gekleurd met de Gunung Agung aan de horizon. Die was deze dag alweer uitgebarsten!

Aaron en ik met in ons midden de Agung
De uitgebarsten Agung in de verte
De haven van Senggigi

Toen we terug waren, begon Aaron, de man van vanochtend, een kaartspel met me te spelen. Domino. Blijkbaar wordt dat hier vaker gespeeld en word er om gewed en wordt bij verlies een punishment gegeven. De straf hield in dat je iets aan je oor hangt waar steeds meer water in wordt gedaan bij elk verlies. Tot bloedens aan toe. 

Het spel zelf vond ik grappig, met mini kaartjes. Ik won het eerste potje, maar verloor daarna steeds. Langzaam leerde ik het spel en toen bleef ik lang onverslaanbaar, tot Aarons frustratie. We zouden pas weggaan als hij gewonnen had.

En na zes potjes ongeveer was dat zo. Aaron bracht me een stukje noordelijk van Senggigi om als een local corn te eten aan de rand van de weg. De corn was erg lekker, met veel chili! 

Na wat kletsen, vertelde ik dat ik moe was en we reden terug naar het hostel.

Morgen vertrek ik naar Bali en dan ontmoet ik mijn familie!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s