4 december: dagje Denpasar

Ohjee, de 4e al! Het einde komt zo dichtbij! Misschien dat de Agung me wat langer op het eiland zal houden, maar daar kan ik maar beter niet op rekenen. (Tuurlijk niet!)

Daarnaast heb ik ook weer zin mijn lieve Roy te omhelzen en wat te kunnen steunen in de toetstijd die hij heeft als ik terugkom. 

Ik werd ‘s ochtends wakker en ging naar beneden, waar ik onderweg naar de kamar kecil (letterlijk: kleine kamer) begroet werd door de vogels.

Allerlei vogels in de tuin

Toen de rest ook wakker werd, begon de zoektocht naar de familiebanden, samen met oma Lily. (Voor het gemak schrijf ik er maar oma, tante, oom en dergelijk bij).

Uiteindelijk heb ik de banden redelijk begrepen en opgeschreven in mijn reisjournal! Ik kan niet alle leden opschrijven, want daar is veeeeeel meer ruimte voor nodig, aangezien sommige gezinnen uit wel 13 kinderen bestonden! 

Hoe werkt die familie dan toch?
Zo ongeveer…

Iets later werden er langzaam plannen gemaakt voor me. Bijna voor een hele week! Ik zal naar nusa Lembongan gaan voor een speciaal evenement, naar Singaraja, watervallen, Lovina met dolfijnen, en nog alles meer. De zoon van Yusdi, Ricky, organiseert namelijk trips en is nu druk bezig geweest met dit alles plannen! Superlief!
‘S middags ging ik met Ricky en Amanda Denpasar in, daar gingen we langs musea en allemaal eten. Ik denk dat ik bekend kom te staan om alles wat ik uitprobeer en hoe spicy ik eet… ik kreeg sate babi (?) van een straatvrouwtje, met kleefrijst in een palmblad. 

Lekkerlekker, maar ik deel ook met de dieren
Later, na een museum over de geschiedenis van Indonesië (inclusief oorlog met Nederland en Japan), gingen we naar een tentje dat Gula Bali heette. Gula betekent suiker. (Ohjee, daar gaan mijn verloren Rinjani-kilo’s

Ik en Amanda voor Gula Bali
Bovenin het oorlogsmuseum
Ricky, Amanda en ik

Ik heb daar van allerlei dingen kunnen proeven. Ricky heeft maar op de foto geschreven wat het allemaal was, want alle woorden zijn nog te bijzonder voor me om het te kunnen onthouden.Het drankje, es daluman, vond ik het lekkerst! Daluman is een blad van – ik dacht – een palm en later kreeg ik van tante Daisy (een tante van Amanda) te horen dat het goed is voor je buik. 

Na het eten gingen we naar huis voor een dutje. Ik heb ook echt geslapen, want ik merk dat ik erg vermoeid ben na het opletten in alle talen die hier worden gebruikt. Ik ben ook continu bezig met het leren van Bahasa Indonesia, wat energie slurpt. Dat maakt niet uit, want het is interessant! 

Na mijn dutje ging ik beneden aan tafel zitten en begon in mijn boekje verder te werken aan het plakboek gedeelte. Even later kwam Amanda’s tante Daisy met nichtje Gwen langs. Daisy was zangeres geweest en heeft artschool gedaan. Nu ze een kind had, heeft ze haar handen daar vol aan en werkt ze niet meer. Wel helpt ze blinden en gehandicapten met sporten. Haar man heeft polio en kan niet lopen, maar is toch gewichtheffer. Hij is megasterk! Een echte bodybuilder!

Rond 8 uur haalde Amanda eten, deze keer rijst in bananenblad met als toetje een soort pannenkoekcake met chocolade en kaas. Klinkt vreemd, maar het was heerlijk!!

Daarna ging ik al naar boven, want morgen ga ik naar nusa Lembongan. 

Wel even gedag gezegd tegen de lieve hond
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s