23 november: Van Ubud naar Gili Air

Deze ochtend gaan we naar Gili Air. De tocht was geboekt bij het Hostel, dus we werden daar opgepikt, erg prettig. (Is het ‘het’ of ‘de’ hostel?) We werden wakker om 6 uur en zouden vertrekken rond 7. Maar eerst is een Bali koffie nodig.

Een Balikoffie met ochtendhoofd

Toen we daar zaten besefte ik me dat ik me niet lekker voelde. Eerst hoopte ik dat het enkel het wakker-word-proces was. Steff voelde zich precies hetzelfde, dus het zal waarschijnlijk komen door het eten dat we gedeeld hadden afgelopen dagen. Hopelijk gaat het snel voorbij..

De taxi pikte ons op en we reden in ongeveer een uur naar Padangbai, waar we tickets kregen voor de boot. Het was nog even wachten voor de boot kwam en met onze misselijkheid besloten we fruit te kopen. De mango was heerlijk.

De boot zag er wat krakkemikkig uit, en eenmaal binnen bleek ook dat er weinig comfort was wat betreft verkoeling.

Onderweg heb ik aan mijn traveljournal gewerkt, wat ik door de drukke dagen niet bij heb kunnen houden. Ik voelde me vrij misselijk, dus ik besloot te stoppen met schrijven en ik besloot naar de voorkant van de boot te gaan, waar de deuren open stonden en er frisse lucht was, dat hielp enorm!
De boot stopte eerst op Gili trawangan en ging daarna door naar Gili Air. Vanaf de haven was het 15 minuten lopen naar ons hostel, Begadang. Wat als eerst opviel op het eiland, was de stilte. Vergeleken met Ubud, is het eiland een onverwachte opluchting qua rust. Ook zijn er veel minder toeristen hier, ondanks het feit dat bijna alles hier draait om de toeristen. Overal zie je winkels, tourist offices en restaurants gericht op de buitenlander.

Verder is het eiland mooi. Al is het meer landinwaards soms wat rommelig, met afval en dergelijk, langs de kust is het vrij netjes, bijna met Europees uiterlijk af en toe. De stranden zijn enkel veel mooier dan de stranden die ik ken van Europa. Er ligt veel dood koraal, wat is aangespoeld en het zand is op veel plekken wit. Dat is de reden dat er op meerdere spots schommels gebouwd zijn, voor de ultieme reisfoto.

De dag deden we rustig aan. Na aankomst heb ik me eerst opgefrist, daarna zijn we gaan eten bij een warung aan de overkant, naast de space bar. Space bar? Ja, een space bar. Dit eiland staat vol met aanbiedingen voor magic mushrooms, en het zal niet raar zijn als iemand je tijdens een wandeling aanbied mee te blowen. Zelfs het zwembad van ons hostel is in de vorm van een paddestoel!

Ons hostel is trouwens er mooi en leuk. Voor 5 euro per persoon per nacht heb je een tweepersoons huisje, in plaats van een gedeelde kamer. Alle huisjes en zelfs de douches zijn van bamboe gemaakt.

Aankomst in Begadang
Het veld bij onze huisjes

Na het eten zijn Jebben, Ommar en ik het eiland rond gewandeld, Steff ging slapen, en hebben we rond gevraagd over tours voor morgen en een Rinjani tour. Daarna voelde ik me weer niet zo goed, dus heb ik geslapen.

Gezelschap bij mijn dutje

Toen ik wakker werd, gingen we naar buiten om te eten, het was al rond 8 uur ‘s avonds. De anderen hadden tijdens mijn dutje twee jongens ontmoet, uit Duitsland en Limburg, met wie we samen naar een Warung in onze straat gingen. Zowel Steff als ik hebben enkele happen eten op, maar het was wel heerlijk. Bij de chef van het eten hebben we ook gelijk een snorkeltour en ontbijt geregeld voor morgen.

‘S avonds hebben we koffie gemaakt en hebben we nog even gechilld in het paddovormige zwembad terwijl het regende, daarna was het al tijd om richting bed te gaan.

Morgen een nieuwe dag op Gili Air! Weltrusten!!

Kusjes, Cams

Advertisements

22 November: Zwemmen met de manta

De tour van vandaag begon vroeg, maar ik werd op tijd wakker: 6 uur. Om 6:30 werden we opgehaald door de driver, die ons, na een korte tussenstop bij de supermarkt, naar de haven in Sanur bracht. Daar konden we op de fastboat naar Nusa Penida stappen.

Eenmaal daarbinnen, ging Steff naar het dek, eigenlijk niet voor publiek, en een tijdje later werd ook ik uitgenodigd naar boven te komen. De mannen daar waren ‘crazy’, een beetje met grapjes over grote en kleine bananen en dergelijk. Ze wilden met ons op de foto en vonden het allemaal erg leuk.

Ik vind het toch echt heerlijk om te varen. De wind in de haren, een koele lucht en water wat je omringt.

Na de fastboat werden we heel kort met een auto naar een hokje gebracht waar we de flippers en snorkelmaterialen kregen en daarna werden we doorgereden naar de speedboot achtige boot. Daarmee gingen we het water op, op weg naar de manta rays.

De rotsen van de eilanden waren prachtig. Het was goed te zien hoe het water langzamerhand de vormen in het steengebergte had geslepen. Ik kon genieten van de warmte, die afgekoeld werd door de wind die we voelden waaien.

Wayan, de tourguide

De boot bracht ons langs een aantal snorkel spots, maar Wayan besloot uiteindelijk door te varen naar een eigenlijke duikspot. Dat bleek een goede keus, want de mantas kwamen na een tijdje zoeken tevoorschijn!

Het was daar prachtig zwemmen en na een tijdje konden we weer terug de boot op naar de volgende spot: koraal met vissen. Ook erg mooi. Ik merk dat ik enorm kan genieten van snorkelen.

Na het snorkelen voeren we terug om met de auto naar een warung te gaan voor lunch. Ik had niet veel honger, dus koos maar voor een sandwich.

Daarna reden we, over hele hobbelige weg, door naar de broken beach, een spot waar het prachtig is. Veel toeristen komen daar om te kijken, te klimmen en foto’s te maken. Ik vind het lastig dat de locals die daar wonen geen cent hebben, terwijl er elke dag hordes mensen komen. Zij moeten leven van de verkoop van cocoswater.

Maar goed, als laatst kwam er nog een fotopunt, Steffs favoriete. Ik moet eerlijk zijn dat ik door een nacht met weinig slaap echt uitgeput was en me niet zo goed voelde. Ik begon dingen met minder brede glimlach te zien dan voorgaande dagen. Het contrast tussen uitzicht en het beeld achter de fotograaf was vandaag te groot voor me. Ik begon door te krijgen hoe enorm toerist-gericht Bali is.

De foto scène
In de rug van de fotograaf

Ik had Wayan verteld over mijn Indofamilie en hij raadde me sterk aan hen te bezoeken. Een familieband is namelijk sterk, hoe ver men ook van elkaar verwijderd is.

Eenmaal terug was ik moe en uitgeput, en de anderen ook. We aten pasta bij het hostel en chillden na in de lounge. ‘s Avonds namen Steff en ik een biertje om de laatste dag in Ubud af te sluiten.

Ook belde ik mijn lieve schoonfamilie, want mijn schoonvader is vandaag jarig, gefeliciteerd lieve Sid!!!

Kusjes, Cams

21 November: tour 2

Oke, dit was de tweede tour met Putu. Weer een drukke dag met te veel om te onthouden! Wel mega leuk!

De ochtend begon natuurlijk weer met ontbijt, deze keer toast met roerei. Lekkerlekker!

Ontbijtje

Ook omtmoette ik in de dorm een Nederlands meisje, waarmee ik heel misschien naar de Gili eilanden kan gaan. Even nummers uitgewisseld!

Putu’s vrouw was ziek, dus de tour begon om 9 in plaats van 8, maar dat was prima. Toen we wegreden, zagen we een vrouw lopen met enorm offer op haar hoofd gedragen. Erg bijzonder. Ze zou dat offeren aan de goden ter gelegenheid van de ceremonie die deze dag was in de tempel tegenover ons hostel.

Offers

Daarna gingen we rijden, het zou een lange dag zijn naar de tempels van vandaag, dus onderweg stopten we bij een koffieboerderij, waar ze de lemurpoepkoffie maken. We mochten allerlei smaken koffie proeven, op de lemurkoffie na, die zou geld kosten..

Lemur (in Engels noemen ze het hier Cat)
Koffie proeven

Daarna zijn we verder gereden, het was echt een lange en licht vermoeiende rit, maar toen we aankwamen werden we beloond met de prachtige tempel in het meer.

Met z’n allen bij de tempel

Het volgende doel was een andere tempel, bij Uluwatu in de buurt, enkel toegankelijk als het eb is. Ook een prachtig gebouw. Maar eerst kwamen we langs een bekende poort en met mijn Asiatische vrienden, hoort daar een fotoshoot bij.

Bij de ‘bekende poort’

Bij de tweede tempel, met de Javazee op de achtergrond

Nu samen op de foto

Bij deze tempel vroeg Putu me of hij mijn camera mocht gebruiken. Zelf heeft hij ook een camera gehad, maar die heeft hij moeten verkopen toen hij geld nodig had. Heel zonde, want hij had echt talent. De foto’s staan alleen op een SD kaartje, waarvoor ik een computer nodig heb om het te kunnen gebruiken.

Na deze bezoeken kocht ik een heerlijke Indonesische zoetigheid, waar vloeibare palmsuiker in zat. Echt genieten. We zaten even en reden weer terug richting Ubud. Daar gingen we eten in een warung waar Steff graag heen wilde, omdat een jongen die ze had leren kennen daar eens was geweest en een post-it had achtergelaten op de muur. Heerlijk eten weer. Ik begon wel moe te worden.. na het eten hingen we zelf ook een post-it op.

De post-it op de volle ramen

Eenmaal thuis (na goed afdingen van een taxi), chillden we wat in de lounge, waar we nieuwe mensen ontmoetten, waaronder een Italiaanse jongen, bijzondere mensen zijn dat wel. Ze lijken zó te flirten, terwijl het voor hen normaal is.

En nu lig ik op bed, klaar om te slapen voor morgen, want dan gaan we naar Nusa Penida!

Weltrusten!

Kusjes, Cams


20 November: tour 1

Ik was door Steff, Jebben en Omar gevraagd mee te gaan met de tour die ze hadden geboekt, er was genoeg ruimte in de auto. Dus dat was het thema van deze dag.

We waren vroeg wakker, dus konden rustig ontbijten met een banaan-pannekoekje. Daarbij moesten we ook al afscheid nemen van een andere roommate, Jayce. Zij vertrok naar de Gili’s. Na het ontbijt kwam de chauffeur en die reed ons de dag door, met een intensief programma. Zo intensief dat ik halverwege de dag al niet meer wist waarmee we begonnen waren.

Dus ik noem het, misschien van volgorde veranderd, maar op.

  • Batik kunstenaars
Batik kunstenares
  • Traditional house
Offers aan de goden in de huis-tempel

  • Zilverkunstenaars
  • Watervallen

Bij de watervallen waren Steff en ik spontaan en gingen we in onze bh en short onder de kleine waterval staan!

  • Vlindertuin

  • Houtkunstenaars

  • Holy water temple

De tempel is een prachtige plaats, net zoals eigenlijk veel plekken op Bali. Wat we ontdekt hebben, is dat eten bij deze tempel goedkoop en heerlijk is! Veel beter dan de toeristische warungs, waar we ook langs gereden werden. Daar kochten we dan enkel koffie en een loempia om te delen.

  • Sawa’s

Ik heb niet van alles foto’s, de anderen hebben daar foto’s van. Maar de lijst en deze foto’s spreken voor zich. Het was een drukke, intensieve, maar vooral hele leuke en bijzondere dag!

Morgen ga ik weer mee op tour, maar in plaats van cultureel wordt het meer avontuur, spannend!

Tot morgen, kusjes, Camille

19 november: van Legian naar Ubud

Deze dag vertrek ik al uit Legian, wat ik niet goed verkend heb, maar ik vind dat niet heel erg. In Legian zijn veel mensen van andere eilanden die hier op zoek zijn naar het geld. Dat is te voelen. Vandaag kom ik aan in Ubud, waar ik hoop iets meer Balinezen tegen te komen.

Ik moest voor 12 uitchecken, dus had mijn spullen ingepakt. Toen ik af wilde sluiten en het licht uit deed, kwam ik er achter dat de waterkoker -waarvan ik veronderstelde dat ‘ie stuk was- het ineens deed! Ik deed het licht uit en tegelijk ging de waterkoker weer uit. Aha! Dat was het probleem. De stroom kon óf het licht of dat stopcontact verdragen, maar niet beiden, leuk! Dus ik dronk nog snel een oploskoffietje.

Na het uitchecken legde ik mijn tas even bij de receptie, om op zoek te gaan naar een ontbijtje in de straat. Ik koos voor waroeng Legi. Ik hou van mangosmoothies…

Mijn ontbijt

Eenmaal terug, vroeg ik de receptioniste hoe ik bij ubud kon komen en zij regelde een blue bird taxi voor me. Terwijl ik wachtte op de taxi kletste ik met haar en legde zij me uit wat de doeken om de beelden betekenden: zwart wit was een man en geel wit een vrouw. Soms zijn er in grotere tempels nog veel meer kleuren te zien, daarvan weet ik niet precies wat het betekent.

De taxi bracht me binnen een uur voor 266.000 rupiah naar Ubud. Onderweg kon ik wat van het land zien. Ik zag vele winkeltjes met van alles: eten, vogels, beelden, spa’s, er was veel varieteit. Maar toch ook veel van hetzelfde. Dichtbij Ubud zag ik mannen een leeuwenbeeld uithakken, helaas was ik te laat met het maken van een foto.

De te late foto

De taxi reed door het centrum van Ubud naar mijn hostel. In da Lodge is ook een verborgen tuin. Toen ik aankwam moest ik even wachten, want het personeel was bezig met de oogst van een cocospalm. Toen ik geroepen werd begon een tropische bui, gepaard gaande met onweer…

Ik zit te schuilen in de lounge

Toen ik terug ging naar de dorm, wilde ik me omkleden en daar ontmoette ik mijn nieuwe Filipijnse vrienden. Allemaal superlief. Ik kon gelijk met ze mee naar Ubud, waar we eerst koffie dronken bij de Lotus bar.

Daarna besloten we een taxi te nemen naar de night market. De taxi regelen kostte wat onderhandelen, maar na een misleidende uberchauffeur kwamen we toch uit bij onze straat chauffeur, die achteraf mega aardig was. Hij ging met ons mee eten op de markt en hij hielp ons het eten en het toetje te kopen. Ik heb heerlijk local-Indonesisch gegeten. Tot slot bracht de chauffeur ons bij een Kecak dans. Dat was simpelweg geweldig.

Ik en mijn nieuwe vrienden bij de kecak

Dag 3 was beter dan verwacht!

Kusjes, Camille

De eerste dag op Bali

Ik snap helemaal niets meer van de tijd. Dat komt door het overslaan van een nacht. Ik werd deze ochtend wakker, kleedde me aan en maakte me klaar voor de dag, maar besloot toch weer mijn bed in te duiken voor 3 uur extra slaap.

Eenmaal wakker pakte ik mijn tas en maakte de kamer wat netter. Toen ik naar buiten liep werd ik onthaald door warmte en zon en ik besloot me toch wat koeler aan te kleden.

De tuin bij het hotel

Ik liep direct maar naar het restaurantje van het hotel om te ontbijten. Ik heb een broodje ei, cornflakes, koffie en een bananenmilkshake gegeten. Heerlijk was het! Ik heb de restaurantjongen een fooi gegeven en dat waardeerde hij. Toen ik wegging vroeg ik hem om tips en hij vertelde me de weg naar het strand.

Dit was die weg.

De weg naar het strand in Legian

Het strand was mooi en ik werd er gelijk aangesproken. Of ik een bedje wilde, voor de hele dag. Ik wilde wandelen, dus ik wees af, misschien zou ik later terugkomen. Maar elke paar meter werd ik gewenkt of geroepen door een andere verhuurder. Of surflessen, dat kon ook. Iedereen stelt zich voor bij een praatje.

Ook was er en klein groepje meiden die me vroegen om een foto. Ik dacht dat ze vroegen of ik een foto van hen kon maken, maar het bleek dat ze allemaal met mij op de foto wilden! Daarna kwam er nog een man het water uit, die ook met me op de foto wilde, maar de foto werd gemaakt met een mobiel van die meiden, hij had er dus niets aan!

Het strand in Legian

Het grootste avontuur was met Lowis. Vlakbij de uitgang richting mijn hotel terug, begon het te regenen. Ik werd geroepen door een jongen van onder een parasol. Hij zei dat ik gratis kon schuilen. Vooruit, dacht ik. En ik ging op een van de twee bedjes zitten, die droog stonden.

Na een tijdje kletsen in de regen, besloot hij me mee te nemen om een simkaart te kopen. Ik mocht achterop de scooter zitten, en hij bracht me door het drukke verkeer naar een winkeltje waar simkaarten worden verkocht. Daar zou het 12 dollar kosten voor 7 gigabyte. Daarna ging hij wat fruit halen en ik kocht via hem een mangosap.

We reden weer terug en hij hielp me met de simkaart installeren, en vooral zijn nummer toevoegen. Want terug op het strand kwamen de complimentjes en grappen. ‘Do you like banana, and black banana?’ – flauw, maar met mijn trage begrip grappig. Hij had blijkbaar zelf ook een vriendin, maar zocht op Bali een extra vriendinnetje.. blijkbaar was dat normaal voor hem, dus ik bemoeide me er niet te veel mee. Uiteindelijk werd ik wat onrustig en vertrok ik weer richting mijn hotel.

Daar kickte mijn jetlag weer in en viel ik in slaap. ‘s Avonds werd ik pas weer wakker en toen heb ik gevideobeld met mijn moeder en mijn vriend. Dat ging beter met die simkaart! Ik besloot daarna maar weer bij het hotel te eten, daar heb ik een soort gefrituurde kip met groenten in zoete saus met rijst gegeten, met een pinky colada toe. Lekkerlekker!

De pinky colada

De reis

Ik ben er.. Bali.

Al sinds mijn jeugd heb ik er over gedroomd om naar Indonesië te gaan. Dat kwam doordat mijn oma’s en opa er vandaan komen. Bij mijn overgrootoma heerste de heerlijke familiesfeer, met de vele lieve tantes en ooms. De familie is zo groot, dat ik er weinig meer van snap. Wat ik mee heb gekregen, is vooral het eten. Het is altijd smullen als er indisch wordt gegeten. Echt, altijd.

Verder denk ik dat ik zelfs een klein beetje van het innerlijk van de indonesiërs mee heb gekregen. Het altijd lieve en positieve. Althans, dat hoop ik.

De reis verliep redelijk goed. Op de vertraging na dan.

Ik werd door mijn schoonvader naar het station gebracht, waar ik de trein pakte naar schiphol. Op schiphol zou ik een aantal mensen ontmoeten: mijn tante, oma, vader en moeder. En mijn vriend, die direct van zijn coschappen moest komen haasten. Iedereen bedankt voor het afacheid nemen, brengen en uitzwaaien! Jullie zijn zo lief.

Eenmaal door de douane, in het vliegtuig terecht gekomen, wat heel soepel ging, begon het lang te duren. De piloot riep om dat er technische problemen met de boordcomputer waren: Hij ging niet aan. Na een uur sleutelen van technici, besloten ze het hele vliegtuig en de stroom opnieuw op te starten, en dat scheen gelukkig te helpen, het was de laatste optie voor het vervangen van onderdelen nodig was geweest.

Ik zat op stoel 15G, in het middenblok aan het pad. Naast mij zaten drie mannen, ik denk uit Indonesië. Ik merkte dat ze erg graag naar mij en mijn bezigheden keken, maar omdat ik nog 16 uur vliegen voor de boeg had, sloot ik me na een beleefd knikje voor hen af.

Na uren vliegen, met vele dutjes, kwamen we aan in signapore, waar een tussenstop was gepland. Anders dan ik kende van mijn vlucht vanuit Aruba, moesten alle passagiers het vliegtuig uit, waarbij degenen die naar Bali moesten, straks weer in konden stappen. Dus ik nam afscheid van de vriendelijke stewardess, die me veel plezier wenste deze weken, en stapte uit. Er was tussen het uitstappen en de gate een mini-security check geplaatst en ik besloot daar maar gelijk door heen te gaan.

Het vliegtuig was, door de late aankomst, ook vertraagd op signapore, maar de nieuwe crew vertelde wat van de verloren tijd in te willen halen. Eigenlijk was ik het nu wel gewend allemaal, dus ik besloot mw gewoon mee te laten voeren met wat er gebeurde. Nog een paar uur zitten, waarin ik mijn derde film kon kijken, en ik was op Bali.

De airport was indrukwekkend. Het eerste wat me opviel, was het tapijt. De massale ruimte was helemaal belegd met tapijt. Dat zal wel moeilijk schoon te houden zijn.

Ik kon de massa van mensen volgen naar de volgende stappen. Eerst een stempelpost, later naar de aangiftepost. Daarna begonnen de taximensen te komen. Vrij overweldigend roept de ene na de andere persoon naar je ‘Taxi?’, maar ik wist nog wat ik gelezen had en ging op zoek naar de bali waar taxi tickets verkocht werden.

Ik mocht gelijk meelopen met een jongeman, die mijn tas in de achterbak van zijn taxi legde. Ik mocht linksvoor instappen. De man was heel vriendelijk en vroeg en vertelde van alles. Hij begon me tips te geven om over te steken over de chaotische en drukke wegen rond Kuta en Legian, waar mijn eerste hotel is. Het verkeer rijdt hier links, met het stuur aan rechts. Maar auto’s rijden hier gemakkelijk met z’n drieën op een tweebaans weg, of ze doen dat om in te halen. Verder zijn er sommige wegen eenrichtingsverkeer, terwijl andere wegen wel beide richtingen op leiden. Maar wanneer wat? Geen idee. Scooters mogen overal rijden, vertelde hij me. Dus dat voegt wel toe aan de nodige chaotiek hier.

We kwamen aan bij het hotel na toch best een tijdje rijden. Ik betaalde de chauffeur, maar had geen kleine briefjes om hem een fooi te geven, dus dat was heel onhandig en dat voelde onprettig. Maar de volgende keer beter. Dan zal ik kijken of ik kan wisselen.

Ik werd na het inchecken, het hotel met tuin ingeleid, naar mijn kamertje. Het was donker, dus ik zou de dag erna pas kunnen zien hoe het er buiten allemaal uit ziet.

Morgen een nieuwe dag!