28 November: van de Rinjani naar Kuta Lombok

Tijdens de nacht heb ik niet goed geslapen, ik lag op een steen en gleed steeds naar beneden. Maar prima, ik kreeg een beetje slaap.

De porter is bezig met inpakken

‘S ochtends heb ik mezelf gedwongen een bananenpannenkoekje te eten, vanwege de eiwitten. Dat lukte, en de broodjes gaf ik aan de honden die over de berg rondliepen.

Yani

Na het ontbijt vertrokken we al vrij snel. Ik liep direct achter de gids, Yani. Toen anderen achterbleven, liet Yani Surya ons de weg te wijzen. Hem kon ik ook vrij goed volgen, maar hij was idioot snel, terwijl hij ook nog eens draagmanden droeg. Ik voelde me trots tijdens het lopen, ik liep voorop! Bij de pauzepunten hielden we steeds pauze tot ongeveer de rest van de groep eraan kwam, dan vervolgen we onze weg door de jungle weer.

Een gemakkelijk deel van ons pad

En nu waren het stukken van ongeveer een uur, die ons leidden richting de uitgang in Senaru. Ik vond het werkelijk zo fijn de porters te kunnen volgen! (Weliswaar met blauwe teennagels en blaren tot gevolg, maar goed.) De trots van vooral het feit dat ik hen bij kon houden maakte veel van de moeite goed. Dan was mijn conditie toch echt verbeterd!

Bij pos I, de laatste, aten we lunch, die de porters bereidden. Het was mie goreng en ik mocht meekijken hoe Surya de mie maakte. Eigenlijk gebruikten ze kwa ingredienten heel simpel een soort noodlezakjes, met extra groenten en kip. Maar het smaakte heerlijk! Makananya enak! (?)

Surya

Na de lunch was het nog een uur lopen tot de auto en ik vind het top.

We hebben het allemaal gehaald!

Wel vond ik het lastig afscheid te nemen, omdat ik de mensen waarschijnlijk niet meer ga zien.

In de auto naar het hotel

Eenmaal terug bij het hotel kregen we onze backpacks terug en kwam ik er achter dat ik wéér wat kwijt was geraakt: mijn oplaadkabel. Handig. Ook had ik mijn jas uitgeleend aan Pendy, dus die heb ik nog even snel terug gevraagd.

De eigenaar van het hotel regelde ons vervoer naar Kuta. Onderweg zagen we achter ons een ongeluk gebeuren met twee scooters en even later reed onze auto over een kat heen. Daar ben ik nog verdrietig van.

Dus met wat kleine tegenslagen kwamen we aan in Kuta, waar ik een iets luxer kamertje had geboekt dan een hostel. Het is een homestay met heel vriendelijke eigenares. Zij verwees mij voor eten naar de burgertent aan de overkant waar ze volgens haar de lekkerste burgers hadden.

En dat was waar. Met Rinjani-moeite vocht ik om de burger op te krijgen, maar het was me gelukt!

Heerlijke hamburger!

Daarna ben ik naar huis gegaan en heb rustig aan gedaan en aan mijn blog gewerkt.

Morgen een rustige dag in Kuta en tijd om de plannen voor daarna te verzinnen.

Advertisements

27 November: de top van de Rinjani en door naar slaapplek 2

Deze dag werd zwaar. Simpelweg zwaar. We stonden om 2 uur op en begonnen vol moed aan de klim naar de top. We zaten al op 2600 meter en moesten naar de 3700. Al snel merkte ik dat ik kortademig werd en de gedachte om terug te lopen was heel verleidelijk.
Toch gingen ik en de anderen door. Helemaal naar de top. En elke stap voelde als een uitdaging. Op een gegeven moment begon ik mijn stappen te tellen. Elke keer twintig, dan pauze. Maar soms lukte zelfs dat niet, dan probeerde ik mijn gedachten uit te zetten. Stap voor stap. En na vele uren strijden, hijgen en puffen kwamen we dan aan!

Trots de top te hebben gehaald!
Allemaal op de top!
Gunung Baru Jani: de baby Rinjani

Daarna volgde de weg naar beneden. Daar raakte ik bevriend met Pendy, de jonge porter. Als een veertje sprong hij over de stenen en dalen. Hij liet het er heel makkelijk uit zien. Ik probeerde hem, een soort van skiiend door de lavastenen, te volgen. Daaruit bleek dat dalen mijn voorkeur had. Waar ik met stijgen achterop raakte, begon ik goed te worden in het dalen.

Pendy en ik op de afdaling vanaf de top

Eenmaal afgedaald, kregen we een ontbijtje, wat een bananenpannenkoekje en een broodje met zoetigheid erop was. Hier kreeg ik ook wat les in Bahasa Indonesia van mijn Indonesische vrienden. Daarna werd ons verteld dat we nog 6 uur te gaan hadden, wat betekende dat we 12 uur die dag gingen hiken. Dat deed ons wel schrikken. Maar we zaten al daar op de kraterrand, iets anders kon niet.

Bij het dalen kon ik weer in Pendy’s voetstappen lopen, en ik leerde door hem na te doen. Ik begreep waar hij (met zijn slippers) grip had op de stenen en dat hij door snelheid minder snel uitgleed. Dus ik volgde hem en kwam als een van de eersten aan bij de Pos aan het kratermeer. Daar konden we, na nog een stukje lopen, zwemmen in een hotspring! Heerlijk was dat!

Heerlijk in de hotspring

Maar wat er daarna aan klim volgde… dat was te veel met onze korte slaap. Daarnaast had ik het idee dat mijn buik niet beter geworden was en deze dag zelfs onrustiger was geworden, en alle energie van me vrat. Tijdens de weg heb ik Yani (de gids) verteld dat ik me niet goed (ziek) voelde en hij was zo een schat me te helpen met water en het dragen van mijn camera. Het begin was het moeilijkst, maar later kwamen al de laatkomers in een soort continue flow om door te blijven klimmen. Gelukkig, want net zoals in de ochtend, kwamen we ook nu beetje bij beetje bij ons doel. Eenmaal daar ging ik gelijk de tent in en hoefde ik niet te eten.

Op naar beter worden voor de laatste dag!

26 November: Rinjani dag 1

Om ongeveer 6 werden we wakker, om nog een laatste keer ons klaar te maken voor de zware tocht die ons te wachten stond. We kregen ook een ontbijtje, wat bestond uit een banaanpannenkoekje.

Before-breakfast

Daarna konden we onze backpacks bewaren in een ‘kluis’, kamer met slot dus. En achterin een pickup truk reden we naar een bureautje waar we ons inschreven. Daarna reden we door naar het begin van de tocht. Ik vond de rit erg leuk!

Achterin de auto!

Het lopen begon oké, door een vlakte heen, met lichte stijging. Er waren in de hele tocht enkele stops, Pos I,II en III. Bij de eerste stop werd er eten voor ons gekookt, een noodlesoep met groenten.

Druk bezig met koken

Daarna kregen we steeds een banaantje. Na pos I werd het zwaarder. Het begon langzaam steiler te worden. Maar echt zwaar was het na pos III. Daar was het nodig om om de paar stappen uit te rusten. Ook bedenkend dat we al 5 a 6 uur achter de rug hadden.

Maar stapje voor stapje, mezelf en omringenden motiverend, kwam het einde in zicht. Eenmaal boven was het eindelijk tijd uit te rusten. En dat met geweldig uitzicht en een enorme trots! Deze zware tocht kon ik aan!!

Eindelijk op de rand, in de verte is de top te zien


Aapjes, erop uit om van alles mee te nemen
Ik, trots dag 1 overleefd te hebben

De tentjes waren opgezet door de dragers en ze gingen ook bezig aan het koken. Maar de werknemers sliepen zelf onder een zeil met gaten, dus ik heb besloten dat ik hen ga helpen door een tent op te sturen. Dan kunnen ze zelf ook wat beter slapen.

En nu ga ik al slapen, want morgen gaan we naar de top, om 2 uur ‘s nachts. Welterusten!

Tentjes in de nacht

25 November: van Gili Air naar Senaru, Lombok

-de app heeft buggs, dus dit is de vierde keer dat ik over vandaag schrijf, ik hou het wat korter-

Vandaag begon de dag vroeg voor me, ik werd denk ik 6 uur wakker. Ik werd waarschijnlijk gewekt door de vogels en de opkomende zon. Om 7 uur moest ik vertrekken, dus ik besloot toen dat ik genoeg tijd had mijn lieve Roy nog te bellen. En hij was nog wakker! Wat fijn!

Door het afgelopen jaar heb ik gelukkig niet te veel moeite met het ver weg zijn. Ik weet dat ik van hem hou en hij van mij houdt. We hebben al 9 maanden overleefd, dus eentje valt hartstikke mee. Ik hou van je schatje!

Na het videobellen ging ik met verse koffie naar mijn hutje om mijn tas helemaal klaar te maken. Toen kwam ik er achter dat het Bahasa taalboek weg was, terwijl ik zeker weet dat ik het zo goed bewaard had bij mijn spullen. Ik heb tot de laatste minuut gezocht, maar toen ik weg moest, moest ik weg, dus ben ik het nu echt kwijt. Wat baal ik.

Opruimen in onze hut
Verse koffie en een lieve huiskat

Goed, een beetje beteuterd nam ik afscheid van de geweldige lieve Filipijnse vrienden Steff, Jebben en Ommar en liep ik naar de haven, waar Stella en Ivan (de jongen die ons de tour verkocht had) stonden te wachten. Ik had niet kunnen ontbijten dus kocht lekkere sesamkoekjes om mijn dag mee te beginnen.

Ik onderweg naar de haven van Gili Air

We vaarden met een local boot naar Lombok, de naam van de haven weet ik niet zeker. Het was er vrij klein en rustig. Daar ben ik in de tassendraagtruc gestonken, omdat mensen mijn tas van de boot wilden aannemen. Ik heb hun prijs wel afgedingd van veelste veel naar nog steeds geld. Voor 10 meter lopen. Ach, weet ik dat ook weer!

We werden door een chauffeur langs de noordkant van Lombok gereden naar Senaru, waar we aankwamen in een hotelletje, Rinjani Restu by view. Daar ontmoetten we twee Vlaamse meiden (Kyra en Kimberley) die met ons dezelfde tocht gaan maken.

Ons hotelletje in Senaru
Uitzicht vanaf het hotel

Na eventjes aankomen, besloten we met hen de watervallen van deze regio te gaan lopen, samen met de jongen die onze gids wordt morgen. Dit waren de Tiu Kelep en de sendang gile watervallen. De wandeling er naartoe was alvast een klein voorproefje voor morgenochtend. We begonnen de wandeling in de regen en eindigden het pad zwemmend onderaan de waterval. Wel moesten we natuurlijk terug lopen. Ik vond het een heerlijke klauterwandeling en hoop stiekem morgen ook op regen. Zelf kan ik niet heel goed tegen te veel zon en weet dat zulke afkoeling mij goed zal doen.

Met gids onderaan de waterval

‘s Middags was ik alleen wel uitgeput en heb twee uurtjes bij geslapen. Ik was een beetje bang dat het nog kwam door de onrust in mijn buik. Want honger heb ik sindsdien helemaal niet meer. Ik eet natuurlijk wel, want ik kan alle calorieën gebruiken op de vulkaan.
Eigenlijk was vandaag verder heel rustig en ik heb eindelijk tijd gehad mijn dagboekje bij te werken. ‘s Avonds aten we ook bij het hotelletje, in gezelschap van honderden insecten. Er vlogen torren, motten, sprinkhanen en meer rond zodra het begon te schemeren. Ik hoop dat dat op de vulkaan anders is!

Magere poging de insecten te fotograferen

Zojuist hebben we onze kleine rugzak gepakt voor op de vulkaan, dat was nog een puzzel, want mijn daypack is klein en op de vulkaan kun je wel meer spullen nodig hebben. Maar volgens mij gaat het helemaal goed komen.

Inpaktroep

Nu ga ik maar slapen, want ik kan alle energie gebruiken morgen!

Slaap zacht, kusjes, Cams

24 November: Gili’s snorkeltour

Vandaag ontbijtten we bij de warung van het eten van gisteren. Daar liet de kok zien dat de magische paddenstoelen in de tuin groeiden. Na het eten, wat ik voor de helft op mijn schoot liet vallen, konden we met de eigenaar meelopen naar de haven waar we wachtten op de boot. Want we gingen snorkelen bij alle drie de Gili eilanden: Air, Meno en Trangawan. De eigenaar vertelde ons dat Air (a-ie-er) water betekent in bahasa Indonesia. Dat is leuk en handig om te weten!

Het ontbijt in de warung

De snorkeltour begon bij Gili Meno, daarna Gili T, gevolgd door weer Meno en ten slotte Air. Vanaf de boot was Lombok te zien, met de Rinjani. Dat maakte me verliefd op de vulkaan en ik besloot dat ik sowieso zou gaan, regen of geen regen.

Zicht op de gn. Rinjani
Op de boot met zicht op een gili eiland

Bij de eerste stop was er niet heel veel te zien, op een schildpad na. Bij de tweede stop zagen we koraal en vissen, bij de derde stop was er mooi koraal, beelden en een schildpad. Na deze stop konden we lunchen, ik had een tosti met hele stukken knoflook. Bij de laatste stop was er eigenlijk niets, misschien een aal.

Kokosmilkshake bij de tosti

Ik vond ook hier het snorkelen heerlijk, op de prikkende beestjes na. Ik weet niet was het was, maar de een zei plankton, de ander zei zeeluizen. Ik zag wel dat er veel groen ‘spul’ in het prikkende water zweefde. Verder was ik veel aan het duiken en liet ik me vlak over het koraal heen glijden. Ik was op zoek naar een clownvis, maar de echte Nemo heb ik niet gevonden helaas!

Na het snorkelen hadden we nog een koffie op een dure plek een toen sprak ik af met Stella, met wie ik naar de vulkaan zou gaan.

Ijskoffie

Met Stella heb ik gelijk de tour geboekt bij Ivan, die ik gisteren ook gesproken had. Bij de tour zitten ten minste gids, uitrusting, hotel, eten en vervoer. Best luxe eigenlijk. We vertrekken morgen om 7:30 vanaf de haven.

Na het boeken heb ik de groep gezocht met haar en zijn we wat gaan eten.

Daarna heb ik rustig nog een biertje gedaan in het zwembad met de groep, including Vince en Alex.

En nu vallen mijn ogen dicht, dus ik ga slapen! Good night!

X Cams

23 november: Van Ubud naar Gili Air

Deze ochtend gaan we naar Gili Air. De tocht was geboekt bij het Hostel, dus we werden daar opgepikt, erg prettig. (Is het ‘het’ of ‘de’ hostel?) We werden wakker om 6 uur en zouden vertrekken rond 7. Maar eerst is een Bali koffie nodig.

Een Balikoffie met ochtendhoofd

Toen we daar zaten besefte ik me dat ik me niet lekker voelde. Eerst hoopte ik dat het enkel het wakker-word-proces was. Steff voelde zich precies hetzelfde, dus het zal waarschijnlijk komen door het eten dat we gedeeld hadden afgelopen dagen. Hopelijk gaat het snel voorbij..

De taxi pikte ons op en we reden in ongeveer een uur naar Padangbai, waar we tickets kregen voor de boot. Het was nog even wachten voor de boot kwam en met onze misselijkheid besloten we fruit te kopen. De mango was heerlijk.

De boot zag er wat krakkemikkig uit, en eenmaal binnen bleek ook dat er weinig comfort was wat betreft verkoeling.

Onderweg heb ik aan mijn traveljournal gewerkt, wat ik door de drukke dagen niet bij heb kunnen houden. Ik voelde me vrij misselijk, dus ik besloot te stoppen met schrijven en ik besloot naar de voorkant van de boot te gaan, waar de deuren open stonden en er frisse lucht was, dat hielp enorm!
De boot stopte eerst op Gili trawangan en ging daarna door naar Gili Air. Vanaf de haven was het 15 minuten lopen naar ons hostel, Begadang. Wat als eerst opviel op het eiland, was de stilte. Vergeleken met Ubud, is het eiland een onverwachte opluchting qua rust. Ook zijn er veel minder toeristen hier, ondanks het feit dat bijna alles hier draait om de toeristen. Overal zie je winkels, tourist offices en restaurants gericht op de buitenlander.

Verder is het eiland mooi. Al is het meer landinwaards soms wat rommelig, met afval en dergelijk, langs de kust is het vrij netjes, bijna met Europees uiterlijk af en toe. De stranden zijn enkel veel mooier dan de stranden die ik ken van Europa. Er ligt veel dood koraal, wat is aangespoeld en het zand is op veel plekken wit. Dat is de reden dat er op meerdere spots schommels gebouwd zijn, voor de ultieme reisfoto.

De dag deden we rustig aan. Na aankomst heb ik me eerst opgefrist, daarna zijn we gaan eten bij een warung aan de overkant, naast de space bar. Space bar? Ja, een space bar. Dit eiland staat vol met aanbiedingen voor magic mushrooms, en het zal niet raar zijn als iemand je tijdens een wandeling aanbied mee te blowen. Zelfs het zwembad van ons hostel is in de vorm van een paddestoel!

Ons hostel is trouwens er mooi en leuk. Voor 5 euro per persoon per nacht heb je een tweepersoons huisje, in plaats van een gedeelde kamer. Alle huisjes en zelfs de douches zijn van bamboe gemaakt.

Aankomst in Begadang
Het veld bij onze huisjes

Na het eten zijn Jebben, Ommar en ik het eiland rond gewandeld, Steff ging slapen, en hebben we rond gevraagd over tours voor morgen en een Rinjani tour. Daarna voelde ik me weer niet zo goed, dus heb ik geslapen.

Gezelschap bij mijn dutje

Toen ik wakker werd, gingen we naar buiten om te eten, het was al rond 8 uur ‘s avonds. De anderen hadden tijdens mijn dutje twee jongens ontmoet, uit Duitsland en Limburg, met wie we samen naar een Warung in onze straat gingen. Zowel Steff als ik hebben enkele happen eten op, maar het was wel heerlijk. Bij de chef van het eten hebben we ook gelijk een snorkeltour en ontbijt geregeld voor morgen.

‘S avonds hebben we koffie gemaakt en hebben we nog even gechilld in het paddovormige zwembad terwijl het regende, daarna was het al tijd om richting bed te gaan.

Morgen een nieuwe dag op Gili Air! Weltrusten!!

Kusjes, Cams