3 December: van Senggigi naar Denpasar, familie ontmoeten!

Super spannend, deze dag ga ik familie op Bali ontmoeten. Bij mijn hostel heb ik het vervoer van Senggigi naar Denpasar kunnen boeken. Daar kan ik direct terecht bij de familie. Ik ben wel een beetje zenuwachtig!

Ik stond op om 7 uur en nam een douche om me op te frissen. Daarna kon ik lekker ontbijten met verse nasi goreng. Ik begin steeds meer te wennen aan ontbijt met rijst. 

Lekkere nasi goreng

Aaron is na gisteren blijkbaar heel erg gehecht aan me geraakt na gisteren en vertelde me meermaals dat hij me erg zal gaan missen. Hij is een wat verlegen en emotionele man en om eerlijk te zijn weet ik niet zo goed hoe ik er nog mee om moet gaan. Hij is wel lief!

Aaron en ik bij Selasar hostel

Ik ging even na het ontbijt naar de supermarkt om iets kleins te halen voor de familie, maar ik vond het heel moeilijk om te weten wat, dus ik heb allemaal koek en snoep dingetjes gekocht. 

Een superleuke chauffeur haalde mij en twee andere mensen op om ons naar Bangsal te brengen. Dit voelde erg goed geregeld, beter dan ik voorheen mee heb gemaakt. Ik reis blijkbaar met ganggari naar Bali en word vanaf Padangbai naar Denpasar gebracht. Tijdens de rit naar Bangsal besefte ik me hoeveel ik van Lombok ben gaan houden. Ik kan niet niét terugkeren hier. Ik blijf het zeggen, maar de meeste mensen zijn zó leuk en lief!

Op Bangsal was het een tijd wachten op de boot, maar al het wachten was ik gewend en ik had er eigenlijk geen erg in. Ik vond het wel prima en knoopte gesprekjes aan met de jongens die tervergeefs hoopten armbandjes te verkopen aan me. Vlak voor ik weg moest, werd ik nog door andere Indonesiërs uitgenodigd bij ze te komen zitten, maar toen bleek net de boot al te gaan vertrekken, helaas! 

Opweg naar de boot

De boot was mooi, beter dan degene die ik had richting de gili eilanden. Ik kon terecht op het dek, wat ook erg verfrissend was. Een andere vrouw uit Nederland kwam naast me zitten en samen praatten we over de prachtige culturen van Indonesië.

Op de boot

Eenmaal in Padangbai ontstond er chaos voor me. De shuttle die voor me was geregeld, reed toch niet naar waar ik moest zijn. Dus ik moest iets anders regelen. Allerlei mannen doken op me om me vervoer aan te bieden, maar ik vroeg Yusdi om advies. 

Ik kwam uiteindelijk terecht in een taxi, maar de prijs die het waard was kon ik niet uit ze krijgen. Yusdi heeft dat uiteindelijk geregeld geloof ik en hij heeft zelfs voor me betaald! Nadat ik bij hen in de auto terecht was gekomen, namen ze me mee uit eten. Die lunch had ik wel nodig! Yusdi’s dochter en vrouw waren er ook. 

In de taxi naar Denpasar

Na het eten gingen we naar het huis, waar ik Lily Calame ontmoette, wat een geweldige vrouw is dat! Na zo veel jaren kan ze nog steeds Nederlands spreken en heel leuk ook. Ze liet me mijn logeerkamer zien en de badkamer.

Het is, voor mij als Nederlander, een heel bijzonder huis. Alles is open en er staan allemaal losse gebouwtjes wat samen het huis vormt. Beneden staan er een aantal kooien met allerlei vogels en dieren erin. De badkamer is zoals meer Indonesische badkamers, een toilet met bidet, een bak met water en kraantje en geen toiletpapier. Mijn kamer hier is een soort zolder, aan de zijkanten is het open, waardoor er bijvoorbeeld vleermuizen naar binnen kunnen vliegen (ja, echt!).

Uitzicht op de huistempels van de buren
Ik op bed

Na alle indrukken was ik vrij vermoeid en koos ik ervoor om te gaan liggen. 

Toen ik later wakker werd en naar beneden ging, zaten er meerdere mannen. Yusdi had een vergadering over een artikel. Na eventjes kon ik met ze op de foto!

Daarna ging ik mee met Amanda en haar moeder om eten te halen. We gingen naar een soort Indonesische versie van kfc, met ook Indonesisch eten. 

Amanda’s moeder is een traditionele geneesvrouw (traditional healer). Zij volgt de traditie nadat haar grootmoeder hetzelfde uitoefende. Yusdi vertelde me dat zij voelt wat andere mensen ook voelen en dat haar lichaam vlees niet tolereert, wel kan ze vis eten. 

Amanda was zelf bezig met haar final exams en ik voelde me gelijk een beetje schuldig dat ik dat misschien verstoor voor haar! Maar volgensmij was ze wel goed in school en ze vertelde me dat ze aankomende dagen toch makkelijke onderwerpen had. 

Na het eten, wat vooral rijst met kip was én een advocadojuice, gingen we naar een supermarktje, waar van alles voor me gekocht werd. Drankjes, snoepjes, een tandenborstel. Ze zijn lief voor me!

Eenmaal terug relaxete ik met Amanda nog even boven, waar we toen het ging regenen kittengemiauw hoorde. Blijkbaar had een kat van straat in de logeerkamer een nestje gekregen. 

Rond elf uur ging Amanda naar beneden en ging ik ook maar slapen. Met alle nieuwe mensen en de reis naar Bali, was het een drukke dag geweest.

Advertisements

2 December: nog in Senggigi

Deze dag was ik bijna in een ‘trap’ gestonken. Er was een jongen van Lombok die me het eiland wilde laten zien en me wilde ontmoeten in Bangsal. Ergens zeiden mijn gut feelings dat ik wat langer moest nadenken of ik dit wel zou doen, dus ik had het gisteren al aan de barman bij mijn hostel gevraagd. Hij zei dat het normaal was en dat ik gewoon kon gaan. 

Maar toen ik deze morgen de andere man vroeg hier, vertelde hij me dat er veel ‘Bandidos’ op Gili T zijn, die er op uit zijn meisjes dingen te geven in ruil voor ‘iets’ achteraf. Dus deze man raadde me aan de plannen te cancellen en nog een nachtje hier te blijven. En NIET naar gili T te gaan.

Dus dat deed ik en ik raakte tegelijk bevriend met deze man. Hij leerde mij nieuwe woordjes Bahasa Indonesia en ik hem wat Nederlands en Duits. Na uren chillen aan de bar reed hij me naar twee view spots (ohjee, ik ben het woord voor uitzicht alweer vergeten..). En achteraf gingen we samen eten bij een local food plaats, een andere dan gisteren. Ik besloot hem te trakteren omdat hij zo aardig voor me was geweest en hij werd helemaal emotioneel daarvan! 

– Terug komend op gisteren trouwens, na een nachtje slapen denk ik dat de sadness wel mee viel van Pendy, ik denk dat we gewoon vrienden kunnen zijn –

‘S middags had ik even rust nodig en ik lag op bed tot ongeveer 5. Toen ging ik weer bij de bar zitten en heb ik gechilld met de mensen die hier werken. Toen ik michael werd genoemd door Ibu, een van de werknemers, ging ik daarin mee. Samen met een andere werknemer maakten we er een grapje van en voor hem heet ik nu Michael en hij is voor mij Lyza. Ik weet zijn echte naam niet eens. 

Even later gingen de man en ik over het strand lopen, hij liet me de Senggigi haven zien en een soort mini-pier. Daarbij zagen we in de verte de lucht roze-oranje gekleurd met de Gunung Agung aan de horizon. Die was deze dag alweer uitgebarsten!

Aaron en ik met in ons midden de Agung
De uitgebarsten Agung in de verte
De haven van Senggigi

Toen we terug waren, begon Aaron, de man van vanochtend, een kaartspel met me te spelen. Domino. Blijkbaar wordt dat hier vaker gespeeld en word er om gewed en wordt bij verlies een punishment gegeven. De straf hield in dat je iets aan je oor hangt waar steeds meer water in wordt gedaan bij elk verlies. Tot bloedens aan toe. 

Het spel zelf vond ik grappig, met mini kaartjes. Ik won het eerste potje, maar verloor daarna steeds. Langzaam leerde ik het spel en toen bleef ik lang onverslaanbaar, tot Aarons frustratie. We zouden pas weggaan als hij gewonnen had.

En na zes potjes ongeveer was dat zo. Aaron bracht me een stukje noordelijk van Senggigi om als een local corn te eten aan de rand van de weg. De corn was erg lekker, met veel chili! 

Na wat kletsen, vertelde ik dat ik moe was en we reden terug naar het hostel.

Morgen vertrek ik naar Bali en dan ontmoet ik mijn familie!

1 December: Lombok tour met Caro

Het meisje waarmee ik gisteren gegeten had, had voor vandaag de tour geregeld met haar driver. 

We begonnen de dag met Nasi goreng van het hostel, daarna werden we opgehaald. We werden eerst bij de nummer 1 moskee van Lombok afgezet, waar we een tour kregen van een vriendelijke man. Hij vertelde ons dat iedereen het leuk vindt toeristen te zien, omdat er niet zo veel zijn op Lombok. 

Na de rondleiding daar, gingen we naar de lokale markt en die bracht me veel adrenaline! Dat vond ik erg leuk. Er waren te smalle paadjes, maar op de een of andere manier wist iedereen elkaar toch te passeren. Achter een van de banken was een oudere dame aan het inhakken op een stuk van een dier. De tafel aan de andere kant van dat pad lag volgeladen met allerlei fruit. Iets naar achter in de hal (we bevonden ons nu op de eerste vloer) waren meer kruiden, rijst en zoetigheden te vinden. 

De begane grond
Zoetigheid!!
Een van de vele stalletjes
Vlees verkoop op de lokale markt

Beneden werden de kleren en meer non-food artikelen verkocht. Ik vond het echt erg indrukwekkend. 

Na de local market, met natuurlijk een aantal zakjes inkopen, reden we verder door naar een tempel. Deze tempel was volgens de gids door de Nederlanders neergezet. Een belangrijk thema was de harmonie tussen de zes religies op Lombok.

Na deze tempel gingen we naar een van de Mataram shopping malls. Daar hebben we het grootste deel van de tijd in de supermarkt rond gehangen. Dit was de eerste keer dat ik iemand tegen ben gekomen met dezelfde buitenlandse-supermarkt-interesse als ik heb! Echt leuk. Daarna gingen we op zoek naar tenten, voor mijn missie. En dat was gelukt!

Kijken naar alle koffiesoorten, met hulp van een local die daar werkte
De tenten!

Als laatst bezochten we watervallen, deze keer anderen dan de Air Terjun Sendang Gile en Tiu Kelep. Dit waren de Air tenjun Bengan Stokel en de Bengan Kelambu. Erg leuk, met een gids aan wie ik veels te veel vragen stelde. 

Veel interesse in alles!

Ik en Caro
Er waren veel apen, die de koekjes van andere mensen gestolen hadden

Na de watervallen probeerde ik de locatie van Pendy te krijgen, maar dat was lastig omdat hij geen connectie had. Dus ik werd in Senggigi weer afgezet en probeerde het vanuit daar te regelen. Ik wilde die tenten geven!

De man van het hostel belde hem voor me en hij kwam naar Senggigi gereden samen met een vriend. Ik was op de een of andere manier zenuwachtig, omdat dit een hele andere setting was dan bovenop de Rinjani, met hele andere rollen. 

Toen hij aan kwam waren we beiden verlegen, maar ik besloot hem en zijn vriend mee te vragen wat te eten. Omdat hij het in het Engels nog niet zo goed begreep, hielp de man van het Hostel het te vertalen en hij zette mij af bij een plek met local eten, waar de jongens zelf op de scooter heen reden. 

Met handen en voeten praatten we en ik deed hen na met met handen eten. Echt alleen rechts werd gebruikt, met links kon wel het glas worden vastgehouden. 

Local eten 🙂

Daarna liet de vriend Pendy en mij een stukje rijden, maar steeds meer kreeg ik het gevoel dat er op meer werd gehoopt. Ik heb wel gezegd dat ik een relatie heb en dit wisten ze beiden, maar het lijkt alsof vreemdgaan in de cultuur hier niet heel raar is.* Dat idee krijg ik door de reacties van hen, maar ook andere mensen.

Maar toen ik daar, op een veels te schattige spot met uitzicht over de zee en lichtjes van de dorpjes, wat afstand creëerde, vroeg Pendy na een tijdje of we konden gaan. Hij vertelde me dat hij naar huis wilde en hij kwam verdrietig over op me.

Hij bracht me terug naar het hostel en ik gaf de tenten aan hem. En hoewel ik niet weet hoe ik dit op een andere, nog steeds vriendelijke, manier had kunnen doen, voelde ik me verdrietig dat ik hem verdrietig zou hebben gemaakt. Het kan best lastig zijn leuk te worden gevonden. 

Dat is waarom ik me in Nederland voor heel veel afsluit, maar ik wil hier zo graag open staan voor de cultuur en de mensen. Dat zorgt er toch voor dat je de leukste tijd hebt, maar dat zorgt er ook voor dat je ‘anders’ bent, op een leuke en interessante manier. 

Ik had gehoopt om gewoon vrienden te worden met deze lieve Indonesische local. Misschien later. 

*Ik heb het na het schrijven opgezocht: vreemdgaan gebeurt inderdaad veel in Indonesië. Door de sociale regels waar je niet kunt samenwonen voor je getrouwd bent, zijn Indonesiers vaak heel jong als ze trouwen en kinderen krijgen. De kans is dan groter dat ze er later achter komen dat het niet de ware is. Ook is polygamie toegestaan in Indonesië, dat maakt ook een verschil.

De zin ‘ik heb een vriendje’ heeft hier dus niet zo een sterke werking als in Nederland.

30 November: van Kuta naar Senggigi

Ik denk dat het heel erg belangrijk is je open te stellen voor de mensen en de cultuur van het land waar je bent. Dat kan je reis zo veel leuker en leerzamer maken. Daarbij is een geïnteresseerde toerist waarschijnlijk ook veel prettiger voor de mensen van het land zelf. 

Als je alleen reist, is het makkelijker je open te stellen. Je raakt heel gemakkelijk aan de praat met bijna iedereen die je pad kruist. Natuurlijk is er een groot deel dat jou iets wil verkopen, maar dat is ook prima. 

Ik merk de cultuurverschillen tussen Lombok en Bali best erg. Hier zijn de mensen ten eerste grotendeels moslim, er staan dan ook veel moskeeën over het eiland. Daarbij is er hier minder een toeristencultuur aanwezig. Toch is dat wel in Kuta zo, want er staan allemaal westerse eettentjes met pizza, hamburgers (hehe) en dergelijk. Ook wordt op dit moment de boulevard omgebouwd tot een weg die je gemakkelijk in Europa kan tegenkomen aan een populaire boulevard. 

Anyways, vandaag verlaat ik dit plaatsje, ik ben er achter gekomen dat, ondanks de vriendelijke mensen, dit geen plaats voor mij is. Vandaag vertrek ik, na alle getwijfel van gisteren, naar Senggigi en dan hoop ik na een kort verblijf daar weer terug te kunnen naar Bali. Vanuit Bali kan ik dan eindelijk gaan regelen dat ik mijn familie kan ontmoeten! 

De tas aan het inpakken

Ik heb ‘s ochtends weer scrambled eggs gegeten en heb daarna mijn was opgehaald, het was hier veel goedkoper dan op gili Air! (Rp 24.000, iets meer dan een euro)

Na het ontbijtje ben ik bezig gegaan met mijn zelfstudie bahasa Indonesia, op het trapje voor mijn deur.

Lekker bezig

De taxi was een avontuurtje. Er kwamen 4 extra mensen bij uit andere hostels en ik zat gelukkig voorin in de warme auto. Twee jongens uit Engeland waren erg chaotisch een was zelfs nog scooters terug brengen tijdens de pickup tijd. Na een tijdje rijden kwam hij er achter dat zijn backpack niet in de auto zat. Dus de cahuffeur belde zijn hostel en we reden terug.

Goed, dat werd geregeld en met een omweg werden we dus naar Senggigi gereden. Ik merkte dat de chauffeur een ietwat aggressieve rijder was, die niet schroomde een andere bestuurder uit te joelen. Ik had ook door mijn vorige chauffeur en het gevoel in het verkeer het idee dat het op Lombok allemaal wat minder ‘lief’ was op de wegen. Maar ik besloot me tijdens deze rit toch bezig te houden met mijn tentenzoektocht.

Na een tijd rijden kwamen we aan in een plaatsje met veel uithangborden en ik moest gelijk denken aan Europa. ‘Ojee, waar ben ik nu weer heen gegaan.’ Dacht ik. Ik had eigenlijk weinig research gedaan over Lombok, omdat vooraf mijn enige doel de Rinjani was. Maar goed, laten we eens kijken. 

Ik verbleef in Salasar Hostel, was een rustige en een beetje verlegen man mij incheckte. Ik kreeg een beetje moeilijk hoogte van de mensen die in dit hostel werkten, maar ze leken me vriendelijk. Toen ik in mijn kamer gelaten werd, kwam de enige andere reiziger die er verbleef naar me toe gelopen. Caro was er ook die dag aangekomen en wachtte op iemand anders om wat mee te doen. 

Samen maakten we plannen een tour te gaan doen, want zij had een goede driver gehad op Lombok. Daarna besloten we te eten, want we hadden allebei geen lunch op. Opzich vind ik Senggigi oke, al is het vreselijk Europees. We aten bij een tentje waar ze naast Mexicaans ook Indonesisch eten hadden. We planden eerst een toetje erbij, maar besloten dat ergens anders te gaan zoeken. 

Onderweg naar het toetje passeerden we een massagesalon en we besloten het te gaan proberen. De prijs was maar Rp 70.000, terwijl het op Bali minstens twee keer zo veel was. En wat was de massage heerlijk! Toen we naar buiten liepen voelde ik me echt even dromerig. We besloten aan de overkant, bij een luxe tent ons toetje te gaan eten. 

Een donkere foto van mijn Lemontart met palmsuiker

Na het toetje liepen we weer richting hostel waar we uitstippelden wat we morgen met de tour zouden willen doen. Tegelijk kwam er nog een Duitse jongen aan bij het hostel. 

De rest van de avond, die niet erg lang meer was, hebben we aan de bar gechillt tot we ons bed in doken. 

Daar kreeg ik via facebook contact met een local die ik eerder ook al gesproken had. Hij wilde me erg graag ontmoeten en wat van Lombok laten zien. Omdat ik dit soort dingen totaal niet gewend ben, hield ik de boot een beetje af. Maar uiteindelijk heb ik besloten toch een poging te wagen, want ik wil mijn grenzen verbreden en hoop deze vreemdeling te kunnen vertrouwen. Ook omdat het onder backpackers heel normaal is om plannen te maken met vreemden én omdat de jongen het erover had een goed karma te willen hebben voor zijn eigen reizen, heb ik besloten hem te gaan ontmoeten. 

(Leuk weetje: waar het in Europa wel eens over karma gaat als er iets mis gaat en dergelijk, geloven veel mensen hier echt in karma. Met Steff heb ik het er ook over gehad en ik vertelde haar de woorden ‘wie goed doet, wie goed ontmoet’. Tijdens mijn reis ben ik daar des te meer in gaan geloven. Enkel door vriendelijk te zijn tegen de mensen, krijg je al zo veel positieve energie terug!)

29 November: Kuta Lombok

Oke, ik heb een beetje last van een dipje. Ik heb zo veel leuke mensen ontmoet afgelopen twee weken, dat ik ze nu allemaal mis en ik heb deze dag niet veel zin andere toeristen te ontmoeten. In Kuta lopen veel met surfplank rond. En ik denk niet dat ik aansluit bij surfmensen.

Daarbij kan ik nauwelijks meer lopen van de spierpijn, wat ook een aantal activiteiten tegenhoudt. Dus ik besloot te kijken waar ik morgen heen kan. Een andere plek in Lombok, of terug naar Bali?

Eigenlijk is er zo veel vanzelf gegaan vanaf de eerste dag in Ubud, dat ik nu verward ben door het feit dat ik helemaal alleen kan kiezen waar ik heen ga nu. Wat te doen? 

Ik ben ‘s middags gaan wandelen door Kuta, waar het bizar rustig was. Ik werd veel nagekeken door de mensen die hier wonen en werken, dus ik begroette hen dan vriendelijk. Toen ik, na een tijdje op het strand te hebben gezeten, ook op mijn terugweg jongens begroette, werd ik door hen uitgenodigd koffie te komen drinken, gratis! Wat leuk!

Het rustige strand van Kuta Lombok

Even later kwam er een groep van zes toeristen bij dat restaurant aan om te gaan lunchen, ik had al gauw door dat ze Nederlands waren. Een van hen zat lichtjes te staren en vroeg me of ik alleen was. ‘They just invited me to drink coffee’ antwoordde ik. Hij had duidelijk nog niet door dat ik ook Nederlands was, en ik draaide me weer om. Ondertussen bleef ik luisteren naar de gesprekken die ze hadden. Ze hadden het over het Engels op de borden, dat niet altijd klopte, en lachten erom. Zelf vond ik dat ze een beetje disrespectvol waren naar de cultuur hier. Ik schatte hen in als feestgangers en surfers, die Europese standaarden voor een prikje verwachtten.

Even later zei de starende jongen iets over me wat ik niet verstond en hij vroeg me direct daarna waar ik vandaan kwam. Toen ik zei dat ik ook Nederlands was schrok hij een beetje en vroeg of ik had gehoord wat hij zei. Nee. Hij nodigde me uit bij hen aan tafel te komen zitten en dat deed ik maar. De jongens van het restaurant zelf waren nu druk in de weer. 

Ik stelde me voor met naam en leeftijd en het feit dat ik alleen reisde. Ik wist dat deze mensen gemakkelijk 5 jaar ouder waren dan ik en vond dat wel prettig. Dat creëert wat afstand. Nadat mijn koffie op was zei ik hen gedag en ging weer terug naar het hotel, met tussenstop bij de supermarkt. 

Eenmaal thuis heb ik weer op bed rustig aan gedaan. Ik heb in mijn journal geschreven en na veel twijfel een hostel in Senggigi geboekt. Misschien kan ik vanuit daar gemakkelijk terug naar Bali.

Deze dag ben ik eigenlijk moe en mis ik al mijn nieuwe vrienden. 

28 November: van de Rinjani naar Kuta Lombok

Tijdens de nacht heb ik niet goed geslapen, ik lag op een steen en gleed steeds naar beneden. Maar prima, ik kreeg een beetje slaap.

De porter is bezig met inpakken

‘S ochtends heb ik mezelf gedwongen een bananenpannenkoekje te eten, vanwege de eiwitten. Dat lukte, en de broodjes gaf ik aan de honden die over de berg rondliepen.

Yani

Na het ontbijt vertrokken we al vrij snel. Ik liep direct achter de gids, Yani. Toen anderen achterbleven, liet Yani Surya ons de weg te wijzen. Hem kon ik ook vrij goed volgen, maar hij was idioot snel, terwijl hij ook nog eens draagmanden droeg. Ik voelde me trots tijdens het lopen, ik liep voorop! Bij de pauzepunten hielden we steeds pauze tot ongeveer de rest van de groep eraan kwam, dan vervolgen we onze weg door de jungle weer.

Een gemakkelijk deel van ons pad

En nu waren het stukken van ongeveer een uur, die ons leidden richting de uitgang in Senaru. Ik vond het werkelijk zo fijn de porters te kunnen volgen! (Weliswaar met blauwe teennagels en blaren tot gevolg, maar goed.) De trots van vooral het feit dat ik hen bij kon houden maakte veel van de moeite goed. Dan was mijn conditie toch echt verbeterd!

Bij pos I, de laatste, aten we lunch, die de porters bereidden. Het was mie goreng en ik mocht meekijken hoe Surya de mie maakte. Eigenlijk gebruikten ze kwa ingredienten heel simpel een soort noodlezakjes, met extra groenten en kip. Maar het smaakte heerlijk! Makananya enak! (?)

Surya

Na de lunch was het nog een uur lopen tot de auto en ik vind het top.

We hebben het allemaal gehaald!

Wel vond ik het lastig afscheid te nemen, omdat ik de mensen waarschijnlijk niet meer ga zien.

In de auto naar het hotel

Eenmaal terug bij het hotel kregen we onze backpacks terug en kwam ik er achter dat ik wéér wat kwijt was geraakt: mijn oplaadkabel. Handig. Ook had ik mijn jas uitgeleend aan Pendy, dus die heb ik nog even snel terug gevraagd.

De eigenaar van het hotel regelde ons vervoer naar Kuta. Onderweg zagen we achter ons een ongeluk gebeuren met twee scooters en even later reed onze auto over een kat heen. Daar ben ik nog verdrietig van.

Dus met wat kleine tegenslagen kwamen we aan in Kuta, waar ik een iets luxer kamertje had geboekt dan een hostel. Het is een homestay met heel vriendelijke eigenares. Zij verwees mij voor eten naar de burgertent aan de overkant waar ze volgens haar de lekkerste burgers hadden.

En dat was waar. Met Rinjani-moeite vocht ik om de burger op te krijgen, maar het was me gelukt!

Heerlijke hamburger!

Daarna ben ik naar huis gegaan en heb rustig aan gedaan en aan mijn blog gewerkt.

Morgen een rustige dag in Kuta en tijd om de plannen voor daarna te verzinnen.

27 November: de top van de Rinjani en door naar slaapplek 2

Deze dag werd zwaar. Simpelweg zwaar. We stonden om 2 uur op en begonnen vol moed aan de klim naar de top. We zaten al op 2600 meter en moesten naar de 3700. Al snel merkte ik dat ik kortademig werd en de gedachte om terug te lopen was heel verleidelijk.
Toch gingen ik en de anderen door. Helemaal naar de top. En elke stap voelde als een uitdaging. Op een gegeven moment begon ik mijn stappen te tellen. Elke keer twintig, dan pauze. Maar soms lukte zelfs dat niet, dan probeerde ik mijn gedachten uit te zetten. Stap voor stap. En na vele uren strijden, hijgen en puffen kwamen we dan aan!

Trots de top te hebben gehaald!
Allemaal op de top!
Gunung Baru Jani: de baby Rinjani

Daarna volgde de weg naar beneden. Daar raakte ik bevriend met Pendy, de jonge porter. Als een veertje sprong hij over de stenen en dalen. Hij liet het er heel makkelijk uit zien. Ik probeerde hem, een soort van skiiend door de lavastenen, te volgen. Daaruit bleek dat dalen mijn voorkeur had. Waar ik met stijgen achterop raakte, begon ik goed te worden in het dalen.

Pendy en ik op de afdaling vanaf de top

Eenmaal afgedaald, kregen we een ontbijtje, wat een bananenpannenkoekje en een broodje met zoetigheid erop was. Hier kreeg ik ook wat les in Bahasa Indonesia van mijn Indonesische vrienden. Daarna werd ons verteld dat we nog 6 uur te gaan hadden, wat betekende dat we 12 uur die dag gingen hiken. Dat deed ons wel schrikken. Maar we zaten al daar op de kraterrand, iets anders kon niet.

Bij het dalen kon ik weer in Pendy’s voetstappen lopen, en ik leerde door hem na te doen. Ik begreep waar hij (met zijn slippers) grip had op de stenen en dat hij door snelheid minder snel uitgleed. Dus ik volgde hem en kwam als een van de eersten aan bij de Pos aan het kratermeer. Daar konden we, na nog een stukje lopen, zwemmen in een hotspring! Heerlijk was dat!

Heerlijk in de hotspring

Maar wat er daarna aan klim volgde… dat was te veel met onze korte slaap. Daarnaast had ik het idee dat mijn buik niet beter geworden was en deze dag zelfs onrustiger was geworden, en alle energie van me vrat. Tijdens de weg heb ik Yani (de gids) verteld dat ik me niet goed (ziek) voelde en hij was zo een schat me te helpen met water en het dragen van mijn camera. Het begin was het moeilijkst, maar later kwamen al de laatkomers in een soort continue flow om door te blijven klimmen. Gelukkig, want net zoals in de ochtend, kwamen we ook nu beetje bij beetje bij ons doel. Eenmaal daar ging ik gelijk de tent in en hoefde ik niet te eten.

Op naar beter worden voor de laatste dag!

26 November: Rinjani dag 1

Om ongeveer 6 werden we wakker, om nog een laatste keer ons klaar te maken voor de zware tocht die ons te wachten stond. We kregen ook een ontbijtje, wat bestond uit een banaanpannenkoekje.

Before-breakfast

Daarna konden we onze backpacks bewaren in een ‘kluis’, kamer met slot dus. En achterin een pickup truk reden we naar een bureautje waar we ons inschreven. Daarna reden we door naar het begin van de tocht. Ik vond de rit erg leuk!

Achterin de auto!

Het lopen begon oké, door een vlakte heen, met lichte stijging. Er waren in de hele tocht enkele stops, Pos I,II en III. Bij de eerste stop werd er eten voor ons gekookt, een noodlesoep met groenten.

Druk bezig met koken

Daarna kregen we steeds een banaantje. Na pos I werd het zwaarder. Het begon langzaam steiler te worden. Maar echt zwaar was het na pos III. Daar was het nodig om om de paar stappen uit te rusten. Ook bedenkend dat we al 5 a 6 uur achter de rug hadden.

Maar stapje voor stapje, mezelf en omringenden motiverend, kwam het einde in zicht. Eenmaal boven was het eindelijk tijd uit te rusten. En dat met geweldig uitzicht en een enorme trots! Deze zware tocht kon ik aan!!

Eindelijk op de rand, in de verte is de top te zien


Aapjes, erop uit om van alles mee te nemen
Ik, trots dag 1 overleefd te hebben

De tentjes waren opgezet door de dragers en ze gingen ook bezig aan het koken. Maar de werknemers sliepen zelf onder een zeil met gaten, dus ik heb besloten dat ik hen ga helpen door een tent op te sturen. Dan kunnen ze zelf ook wat beter slapen.

En nu ga ik al slapen, want morgen gaan we naar de top, om 2 uur ‘s nachts. Welterusten!

Tentjes in de nacht

25 November: van Gili Air naar Senaru, Lombok

-de app heeft buggs, dus dit is de vierde keer dat ik over vandaag schrijf, ik hou het wat korter-

Vandaag begon de dag vroeg voor me, ik werd denk ik 6 uur wakker. Ik werd waarschijnlijk gewekt door de vogels en de opkomende zon. Om 7 uur moest ik vertrekken, dus ik besloot toen dat ik genoeg tijd had mijn lieve Roy nog te bellen. En hij was nog wakker! Wat fijn!

Door het afgelopen jaar heb ik gelukkig niet te veel moeite met het ver weg zijn. Ik weet dat ik van hem hou en hij van mij houdt. We hebben al 9 maanden overleefd, dus eentje valt hartstikke mee. Ik hou van je schatje!

Na het videobellen ging ik met verse koffie naar mijn hutje om mijn tas helemaal klaar te maken. Toen kwam ik er achter dat het Bahasa taalboek weg was, terwijl ik zeker weet dat ik het zo goed bewaard had bij mijn spullen. Ik heb tot de laatste minuut gezocht, maar toen ik weg moest, moest ik weg, dus ben ik het nu echt kwijt. Wat baal ik.

Opruimen in onze hut
Verse koffie en een lieve huiskat

Goed, een beetje beteuterd nam ik afscheid van de geweldige lieve Filipijnse vrienden Steff, Jebben en Ommar en liep ik naar de haven, waar Stella en Ivan (de jongen die ons de tour verkocht had) stonden te wachten. Ik had niet kunnen ontbijten dus kocht lekkere sesamkoekjes om mijn dag mee te beginnen.

Ik onderweg naar de haven van Gili Air

We vaarden met een local boot naar Lombok, de naam van de haven weet ik niet zeker. Het was er vrij klein en rustig. Daar ben ik in de tassendraagtruc gestonken, omdat mensen mijn tas van de boot wilden aannemen. Ik heb hun prijs wel afgedingd van veelste veel naar nog steeds geld. Voor 10 meter lopen. Ach, weet ik dat ook weer!

We werden door een chauffeur langs de noordkant van Lombok gereden naar Senaru, waar we aankwamen in een hotelletje, Rinjani Restu by view. Daar ontmoetten we twee Vlaamse meiden (Kyra en Kimberley) die met ons dezelfde tocht gaan maken.

Ons hotelletje in Senaru
Uitzicht vanaf het hotel

Na eventjes aankomen, besloten we met hen de watervallen van deze regio te gaan lopen, samen met de jongen die onze gids wordt morgen. Dit waren de Tiu Kelep en de sendang gile watervallen. De wandeling er naartoe was alvast een klein voorproefje voor morgenochtend. We begonnen de wandeling in de regen en eindigden het pad zwemmend onderaan de waterval. Wel moesten we natuurlijk terug lopen. Ik vond het een heerlijke klauterwandeling en hoop stiekem morgen ook op regen. Zelf kan ik niet heel goed tegen te veel zon en weet dat zulke afkoeling mij goed zal doen.

Met gids onderaan de waterval

‘s Middags was ik alleen wel uitgeput en heb twee uurtjes bij geslapen. Ik was een beetje bang dat het nog kwam door de onrust in mijn buik. Want honger heb ik sindsdien helemaal niet meer. Ik eet natuurlijk wel, want ik kan alle calorieën gebruiken op de vulkaan.
Eigenlijk was vandaag verder heel rustig en ik heb eindelijk tijd gehad mijn dagboekje bij te werken. ‘s Avonds aten we ook bij het hotelletje, in gezelschap van honderden insecten. Er vlogen torren, motten, sprinkhanen en meer rond zodra het begon te schemeren. Ik hoop dat dat op de vulkaan anders is!

Magere poging de insecten te fotograferen

Zojuist hebben we onze kleine rugzak gepakt voor op de vulkaan, dat was nog een puzzel, want mijn daypack is klein en op de vulkaan kun je wel meer spullen nodig hebben. Maar volgens mij gaat het helemaal goed komen.

Inpaktroep

Nu ga ik maar slapen, want ik kan alle energie gebruiken morgen!

Slaap zacht, kusjes, Cams

24 November: Gili’s snorkeltour

Vandaag ontbijtten we bij de warung van het eten van gisteren. Daar liet de kok zien dat de magische paddenstoelen in de tuin groeiden. Na het eten, wat ik voor de helft op mijn schoot liet vallen, konden we met de eigenaar meelopen naar de haven waar we wachtten op de boot. Want we gingen snorkelen bij alle drie de Gili eilanden: Air, Meno en Trangawan. De eigenaar vertelde ons dat Air (a-ie-er) water betekent in bahasa Indonesia. Dat is leuk en handig om te weten!

Het ontbijt in de warung

De snorkeltour begon bij Gili Meno, daarna Gili T, gevolgd door weer Meno en ten slotte Air. Vanaf de boot was Lombok te zien, met de Rinjani. Dat maakte me verliefd op de vulkaan en ik besloot dat ik sowieso zou gaan, regen of geen regen.

Zicht op de gn. Rinjani
Op de boot met zicht op een gili eiland

Bij de eerste stop was er niet heel veel te zien, op een schildpad na. Bij de tweede stop zagen we koraal en vissen, bij de derde stop was er mooi koraal, beelden en een schildpad. Na deze stop konden we lunchen, ik had een tosti met hele stukken knoflook. Bij de laatste stop was er eigenlijk niets, misschien een aal.

Kokosmilkshake bij de tosti

Ik vond ook hier het snorkelen heerlijk, op de prikkende beestjes na. Ik weet niet was het was, maar de een zei plankton, de ander zei zeeluizen. Ik zag wel dat er veel groen ‘spul’ in het prikkende water zweefde. Verder was ik veel aan het duiken en liet ik me vlak over het koraal heen glijden. Ik was op zoek naar een clownvis, maar de echte Nemo heb ik niet gevonden helaas!

Na het snorkelen hadden we nog een koffie op een dure plek een toen sprak ik af met Stella, met wie ik naar de vulkaan zou gaan.

Ijskoffie

Met Stella heb ik gelijk de tour geboekt bij Ivan, die ik gisteren ook gesproken had. Bij de tour zitten ten minste gids, uitrusting, hotel, eten en vervoer. Best luxe eigenlijk. We vertrekken morgen om 7:30 vanaf de haven.

Na het boeken heb ik de groep gezocht met haar en zijn we wat gaan eten.

Daarna heb ik rustig nog een biertje gedaan in het zwembad met de groep, including Vince en Alex.

En nu vallen mijn ogen dicht, dus ik ga slapen! Good night!

X Cams